Het
chronische
vermoeidheidssyndroom (CVS) is een syndroom diagnose die
eind jaren 1980 werd geïntroduceerd door de Centers for Disease
Control and Prevention (CDC) naar aanleiding van twee
ziekte-uitbraken in Amerika. Men vermoed dat het hier om twee
uitbraken van de ziekte myalgische encefalomyelitis ging.
In een deel van de medische geschriften werden de diagnoses CVS en
ME vervolgens door elkaar gebruikt. Een tijd later verschenen er
nieuwe definities van CVS en de betekenis verschoof geleidelijk. In
de ICD-10-CM valt CVS nu onder; ‘onverklaarde vermoeidheid en
malaise’, waarbij (onder meer) ME uitgesloten is.
Volgens de Centers for Disease Control and Prevention is het
hoofdkenmerk van het chronisch vermoeidheids syndroom
inspanningsintolerantie: m.a.w. een relatief geringe inspanning
leidt al tot uitputting, waarbij bovendien het herstel langer dan
vierentwintig uur duurt.
Hoewel CVS oorspronkelijk alleen bedoeld was voor het
wetenschappelijk onderzoek, wordt de diagnose hedentendage ook
gebruikt in de klinische praktijk. Omdat CVS slechts een
beschrijving van klachten is, is verder medisch onderzoek altijd
gewenst.